«Сизларни такфир қилдик — كفرنا بكم» оятининг тафсири

Мумтаҳана сурасидаги «Сизларни такфир қилдик — كفرنا بكم» оятининг тафсири

بسم الله الرحمن الرحيم

Ушбу мўъжамгина баҳсимиз Мумтаҳана сурасидаги 4 оятни салафлар қандай тушингани ва ушбу оятда такфирга далолат йўқ ва бу оят куфр бит тоғутни (тоғутга кофир бўлишнинг сифатини) шарҳламайди деб даъво қиладиганларга раддия.

كانت لكم-أيها المؤمنون- قدوة حسنة في إبراهيم عليه السلام والذين معه من المؤمنين، حين قالوا لقومهم الكافرين باللّه: إنا بريئون منكم وممَّا تعبدون من دون اللّه من الآلهة والأنداد، كفرنا بكم، وأنكرنا ما أنتم عليه من الكفر، وظهر بيننا وبينكم العداوة والبغضاء أبدًا ما دمتم على كفركم، حتى تؤمنوا باللّه وحده

Ибн Касир ўз тафсирида Мумтаҳана сураси 4чи оятни тафсир қилар экан шундай деб айтади: Эй мўминлар, сизларга Иброҳим алайҳиссалом ва у билан бирга бўлган мўминларда чиройли ўрнак бор, вақтийки улар Аллоҳга КОФИР бўлган қавмларига (яъни аввал такфир қилиб ва уларни кофир санаб туриб) дедилар: “Албатта, биз СИЗЛАРДАН ва сизлар ибодат қилаётган санам ва Аллоҳга тенгдош қилган нарсаларингиздан БАРИЙМИЗ, СИЗЛАРГА КУФР КEЛТИРДИК ва сизлар куфрда бўлган нарсаларингизни биз инкор қилдик, токи сизлар куфрда экансизлар (албатта «куфрда экансиз» деб мусулмонга айтилмайди, фақатгина кофирга айтилади) бизларнинг ва сизларнинг орангизда абадий адоват ва кучли нафрат изҳор бўлди (адоват ва нафрат ҳам фақатгина кофирга қилинади, чунки у одам Аллоҳнинг душманидир, мусулмонга нафрат ва душманчилик жоиз эмас, сабаби у Аллоҳнинг дўстидир) (бу нарса) токи ягона Аллоҳга иймон келтирмагунингизга қадар (давом этади)» (Тафсир Ибн Касир)

قوله: ( إِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآءُ مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ) يقول: حين قالوا لقومهم الذين كفروا بالله، وعبدوا الطاغوت: أيها القوم إنا برآء منكم، ومن الذين تعبدون من دون الله من الآلهة والأنداد. وقوله: ( كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاءُ أَبَدًا حَتَّى تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ ) يقول جلّ ثناؤه مخبرا عن قيل أنبيائه لقومهم الكفرة: كفرنا بكم، أنكرنا ما كنتم عليه من الكفر بالله وجحدنا عبادتكم ما تعبدون من دون الله أن تكون حقًّا، وظهر بيننا وبينكم العداوة والبغضاء أبدًا على كفركم بالله، وعبادتكم ما سواه، ولا صلح بيننا ولا هوادة، حتى تؤمنوا بالله وحده، يقول: حتى تصدّقوا بالله وحده، فتوحدوه، وتفردوه بالعبادة.

Имом Ибн Жарир Ат-Тобарий ўз тафсирида ушбу оятнинг тафсирида айтадики: Аллоҳнинг ушбу: Эслангиз, улар қавмларига: «Албатта, биз СИЗЛАРДАН ва сизлар ибодат қилаётган нарсадан безормиз», (бариймиз) сўзлари шуни билдиради: Вақтийки улар Аллоҳга КОФИР бўлган ва Тоғутга ибодат қилган қавмларига (бу ерда ҳам бир аҳамият беринг, муфассир Ибн Жарир Ат Тобарий ҳудди Ибн Касирдек анбиёлар аввал қавмларини такфир қилиб, уларни кофирга чиқариб, кейин душманлик ва нафратини изҳор қилганлар) дедилар: «Эй қавм, биз СИЗЛАРДАН ва сизлар Аллоҳ билан бирга бошқага ибодат қилаётган илоҳлар ва тенг қилиб олган нарсаларингиздан БАРИЙМИЗ (бароат айтганимиздай фақат кофирга қилинади, чунки у одам Аллоҳнинг душманидир, мусулмонга адоват, бароат ва нафрат жоиз эмас, сабаби у Аллоҳнинг дўстидир)» Аллоҳнинг ушбу: «СИЗЛАРГА КУФР КEЛТИРДИК ва орамизда абадий адоват ва кучли нафрат пайдо бўлди, токи ягона Аллоҳга иймон келтиргунларингизга қадар», сўзлари қуйидагиларни ифода этади: Аллоҳ Азза ва Жалла Ўз АНБИЁЛАРИнинг (набий сўзининг кўплиги) КОФИР қавмларига айтган сўзларини хабарини беряпти: Жамийки АНБИЁЛАР қавмларига: СИЗЛАРГА КУФР КEЛТИРДИК (сизларни кофир деб билдик), сизлар устида турган Аллоҳга бўлган куфрни инкор қилдик, сизлар Аллоҳдан бошқа ва У билан бирга ибодат қилаётган ибодатларингизни ҳақ эканлигини рад қилдик ва бизларнинг ва сизларнинг ўртамизда Аллоҳга бўлган куфрингиз туфайли ва Ундан бошқага қилган ибодатингиз туфайли абадий адоват ва кучли нафрат пайдо бўлди, токи ягона Аллоҳга иймон келтирмагунингизга қадар, яъни айтиладики: Аллоҳнинг ягоналигини тасдиқ қилмагунингизча, Уни ибодатда яккаламагунингизча, бизнинг ўртамизда ҳеч қандай сулҳ ва муроса йўқдир. (Тафсир Ат Тобарий)

Ҳудди шунингдек Нажд уламолари ҳам мазкур оятни шундай тушинганлар.

قال شيخ الإسلام الشيخ الإمام محمد بن عبد الوهاب رحمه الله:

إعلم رحمك الله تعالى أن أول ما فرض الله على ابن آدم الكفر بالطاغوت والإيمان بالله، والدليل قوله تعالى: {وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولاً أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ} سورة النحل آية: 36. فأما صفة الكفر بالطاغوت فهو أن تعتقد بطلان عبادة غير الله، وتتركها، وتبغضها، وتكفر أهلها، وتعاديهم. وأما معنى الإيمان بالله فهو أن تعتقد أن الله هو الإله المعبود وحده دون من سواه، وتخلص جميع أنواع العبادة كلها لله، وتنفيها عن كل معبود سواه، وتحب أهل الإخلاص وتواليهم، وتبغض أهل الشرك وتعاديهم. وهذه ملة إبراهيم التي سفه نفسه من رغب عنها، وهذه هي الأسوة التي أخبر الله بها في قوله: {قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآءُ مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاءُ أَبَداً حَتَّى تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ} سورة الممتحنة آية: 4. والطاغوت عام، فكل ما عُبد من دون الله، ورضي بالعبادة من معبود أو متبوع أو مطاع في غير طاعة الله ورسوله، فهو طاغوت.

Аллоҳ таоло сенга раҳм қилсин, билгинки, Аллоҳ Одам болаларига энг аввал фарз қилган нарса: тоғутга кофир бўлиш ва Аллоҳга иймон келтиришдир. Бунга Аллоҳ таолонинг ушбу сўзи далилдир: «Батаҳқиқ, Биз ҳар бир умматга: Аллоҳга ибодат қилинг ва тоғутдан четланинг, деб Пайғамбар юборганмиз». (Наҳл: 36) Аммо, (қай тарзда) тоғутга кофир бўлиш сифатига келсак, сен Аллоҳдан бошқага ибодат қилинаётган ҳамма нарса ботил эканлигини эътиқод қилишинг ва бундай ибодатни тарк қилишинг, ҳамда ундан нафратланишинг ва Аллоҳдан бошқага ибодат қилаётганларни (мушрик ва кофирларни) ТАКФИР қилишинг ва (шу сабабли) уларга адоват қилишингдир. Аммо, (қай тарзда) Аллоҳга иймон келтиришнинг маъносига келсак, сен фақат ягона Аллоҳни ибодат қилинадиган Маъбуд деб эътиқод қилишинг ва ибодат турларининг ҳаммасини ягона Аллоҳга ихлос билан қилишинг ва Ундан бошқага ибодат қилинаётган маъбудларни инкор қилишингдир. Ихлос аҳлини яхши кўриб, уларни ўзингга дўст тутишинг ва ширк аҳлига нафрат қилиб, уларга адоват қилишингдир. Мана шу Иброҳим алайҳиссалом миллати бўлиб, ундан фақатгина эси паст-енгилтакларгина юз ўгиради. Ушбу намунани Аллоҳ Ўз оятида хабар берган: «Ҳақиқатда, сизларга Иброҳим ва у билан бирга бўлганларда яхши ўрнак бор. Эслангиз, улар ўз қавмларига: биз сизлардан ва сизлар Аллоҳни қўйиб ибодат қилаётган нарсадан безормиз, сизларга куфр келтирдик, энди орамизда абадий адоват ва кучли нафрат пайдо бўлди, токи ягона Аллоҳга иймон келтиргунларингизга қадар, дедилар». (Мумтаҳана: 4) Тоғут умумий сўз бўлиб, Аллоҳдан ўзга ибодат қилинадиган ва ўзига ибодат қилинишига рози бўлган, у маъбудми ёки ўзига (одамларни) эргаштирувчи шахсми ёки Аллоҳ ва росулининг тоатидан бошқа тоатда ўзига итоат қилдирувчи шахс бўладими, буларнинг ҳаммаси тоғутдир. (Ад-Дурорус санния, 1/148)

قال الإمام محمد بن عبد الوهاب رحمه الله: وأنت يا من منَّ الله عليه بالإسلام، وعرف أن ما من إله إلا الله؛ لا تظن أنك إذا قلت: هذا هو الحق، وأنا تارك ما سواه، لكن لا أتعرض للمشركين، ولا أقول فيهم شيئاً، لا تظن: أن ذلك يحصل لك به الدخول في الإسلام، بل: لا بدَّ من بغضهم، وبغض من يحبهم، ومسبتهم، ومعاداتهم؛ كما قال أبوك إبراهيم، والذين معه: (إِنَّا بُرَآءُ مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاءُ أَبَداً حَتَّى تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ)(1)، وقال تعالى: (فمن يكفر بالطاغوت ويؤمن بالله فقد استمسك بالعروة الوثقى)، وقال تعالى: (ولقد بعثنا في كل أمة رسولاً أن اعبدوا الله واجتنبوا الطاغوت). ولو يقول رجل: أنا اتبع النبي صلى الله عليه وسلم وهو على الحق، لكن:لا أتعرض اللات، والعزى، ولا أتعرض أبا جهل، وأمثاله، ما علي منهم؛ لم يصح إسلامه)

Шайх Муҳаммад ибн Абдулваҳҳоб айтади: Ва сен, Эй Аллоҳ сени ислом билан сийлаган (банда), сен биласанки Аллоҳдан бошқа ибодатга лойиқ илоҳ йўқ эканини ва гумон қилмагинки агар сен: Буларни барчаси ҳақ ва мен бундан бошқа барча нарсани тарк этаман, лекин мушрикларни инкор этмайман ва улар борасида ҳеч нима демайман, деганингда буни ўзи исломни хосил қилишимга етарли деб гумон қилмагин. Йўқ, сен уларга ва уларга муҳаббат қиладиганларга нафрат қилиб, уларни сўкишинг ва адоват қилишинг лобуддир. Ҳудди, Иброҳим ва у билан бирга бўлганлар отасига айтганидек: «Ҳақиқатда, сизларга Иброҳим ва у билан бирга бўлганларда яхши ўрнак бор. Эслангиз, улар ўз қавмларига: биз сизлардан ва сизлар Аллоҳни қўйиб ибодат қилаётган нарсадан безормиз, сизларга куфр келтирдик, энди орамизда абадий адоват ва кучли нафрат пайдо бўлди, токи ягона Аллоҳга иймон келтиргунларингизга қадар, дедилар». (Мумтаҳана: 4) Ва Аллоҳ таъоло айтади: Ким тоғутга кофир бўлиб ва Аллоҳга иймон келтирса, батаҳқиқ мустаҳкам тутқични маҳкам ушлаган бўлади. (Бақара: 256) Аллоҳ таъоло айтади: «Батаҳқиқ, Биз ҳар бир умматга: Аллоҳга ибодат қилинг ва тоғутдан четланинг, деб Пайғамбар юборганмиз». (Наҳл: 36) Агарда бир киши: Мен Набий соллаллоҳу алайҳи ва салламга эргашаман ва у зот ҳақдалар, лекин мен Лот, Уззо ва Абу Жаҳлни инкор қилмайман ва шу каби: мени улар билан ишим йўқ, деса бас, унинг исломи саҳиҳ эмасдир! (Ад-Дурорус санния, 3/107)

قال الشيخ عبد الرحمن بن حسن: وهذا : هو توحيد العبادة، وهو دعوة الرسل، إذ قالوا لقومهم: {أن اعبدوا الله مالكم من إله غيره} [المؤمنون: 32] . فلا بد من نفى الشرك في العبادة رأسا ، والبراءة منه وممن فعله، كما قال تعالى عن خليله إبراهيم عليه السلام : { وإذ قال إبراهيم لأبيه وقومه إنني براء مما تعبدون . إلا الذي فطرني } [الزخرف: 26 27] فلا بد من البراءة من عبادة ما كان يعبد من دون الله وقال عنه عليه السلام : { وأعتزلكم وماتدعون من دون الله } [مريم: 48] فيجب اعتزال الشرك وأهله بالبراءة منهما ، كما صرح به في قوله تعالى : { قد كانت لكم أسوة حسنة في إبراهيم والذين معه إذ قالوا لقومهم إنا برآء منكم ومما تعبدون من دون الله كفرنا بكم وبدا بيننا وبينكم العداوة والبغضاء أبدا حتى تؤمنوا بالله وحده } [الممتحنة: 4] . والذين معه هم الرسل كما ذكره ابن جرير وهذه الآية تتضمن جميع ما ذكره شيخنا رحمه الله، من التحريض على التوحيد، ونفي الشرك، والموالاة لأهل التوحيد، وتكفير من تركه بفعل الشرك المنافى له، فإن من فعل الشرك، فقد ترك التوحيد ؛ فإنهما ضدان لا يجتمعان، فمتى وجد الشرك، انتفى التوحيد

Имом Абдур-Роҳман ибн Ҳасан айтадилар: Ва мана шу нарса ибодат тавҳидидир ва ушбу нарса барча росулларнинг даъватидир, вақтики улар ўз қавмларига қарата: «Аллоҳга ибодат қилинг. Сиз учун Ундан ўзга илоҳ йўқдир» (Мўминун: 32) деган эдилар. Шунинг учун бошидан ибодатда ширкни нафий (инкор) қилиш керак, ундан ва унга қўл урган (мушриклардан) бароат қилиш керак, ҳудди Аллоҳ таоло халили Иброҳим алайҳиссалом тўғрисида айтганидай: «Эсла, Иброҳим отасига ва қавмига: Мен, албатта, сиз ибодат қилаётган нарсадан воз кечгувчиман. Магар мени яратган зотдангина (воз кечмасман). Албатта, У зот мени ҳидоят қилади, деган эди» (Зухруф: 26 27). Аллоҳдан бошқасига ибодат қилишликдан барий бўлмоқлик керак. Ва бу тўғрисида алайҳиссалом айтганки: «Мен сизлардан ҳам, Аллоҳдан ўзга илтижо қилаётган нарсангиздан ҳам четланаман» (Марям: 48). Ширк ва унинг аҳлидан (мушриклардан) четланиш ва икковларидан ҳам барий бўлишлик керак, ҳудди Аллоҳ таолонинг сўзида очиқ келганидай: «Ҳақиқатда, сизларга Иброҳим ва у билан бирга бўлганларда яхши ўрнак бор. Эслангиз, улар ўз қавмларига: биз сизлардан ва сизлар Аллоҳни қўйиб ибодат қилаётган нарсадан безормиз, сизларга куфр келтирдик, энди орамизда абадий адоват ва кучли нафрат пайдо бўлди, токи ягона Аллоҳга иймон келтиргунларингизга қадар, дедилар». (Мумтаҳана: 4) Ва улар (Иброҳим алайҳиссалом) билан бирга бўлганлар Ибн Жарийр зикр қилганидай росуллардир. Ва мазкур оятлар шайхимиз роҳимаҳуллоҳ зикр қилган барча нарсаларни ўз ичига мазмунан қамраб олади, тавҳидга тарғиб, ширкдан қайтариш, тавҳид аҳли билан дўст бўлиш, унинг зидди бўлган ширк амалини қилиб, тавҳидни тарк этган кишини КОФИР санашлик (такфир қилишлик). Ким ширк қилса, тавҳидни тарк этибди ва у иккиси бир-бирига зид бўлиб (бир жойда) жамланмас. Қачонки ширк топилса, тавҳид йўқолади. (Ад-Дурорус санния, 2/204)

قال الإمام عبد الرحمن بن حسن: ثم قال رحمه الله تعالى : «ومنهم من عاداهم ولم يكفرهم» فهذا النوع أيضا لم يأت بما دلت عليه لا إله إلا الله من نفي الشرك ، وما تقتضيه من تكفير من فعله بعد البيان إجماعا ، وهو مضمون سورة الإخلاص ، و{ قل يا أيها الكافرون} وقوله في آية الممتحنة { كفرنا بكم } [ الآية : 4] ومن لم يكفر من كفره القرآن ، فقد خالف ماجاءت به الرسل من التوحيد وما يوجبه

Шайх Абдур-Роҳман ибн Хасан айтадилар: Сўнгра (шайх) роҳимаҳуллоҳ айтади: Ва улардан баъзилари уларни (куфри учун) душман тутади, лекин уларни такфир қилмайди ва мана бу турдаги инсонлар ҳам, лаа илааҳа иллаллоҳдан (динни аслидан) бўлган ширкни инкор этиш ва унинг ажралмас қисми бўлган, ширк қилган кишини баёндан сўнг ТАКФИР қилишни бил ижмо рўёбга чиқармагандирлар. Мазкур нарса ихлос сурасининг (Айт: Эй кофирлар!) (Кафирун: 1) ва (Сизларга куфр келтирдик) (Мумтаҳана: 4) сурасининг мазмунидир, ким Қуръонда кофир деганларни кофир санамаса, дарҳақиқат у (одам) росуллар олиб келган тавҳид ва у вожиб қилган нарсаларга мухолиф бўлибди. (Ад-Дурорус санния)

Шайх мушрикларни такфирига қайси оятни келтирганига назар солинг! (КАФАРНАА БИКУМ!)

قال الإمام عبد الرحمن بن حسن: ثم أمر تعالى بالتأسي بخليله -عليه السلام- وإخوانه من المرسلين بالعمل بدينه الذي بعثهم به فقال: {قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ} ٧ أي: من إخوانه المرسلين: {إِِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآءُ مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاءُ أَبَداً حَتَّى تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ} ٨. فذكر أمورا خمسة لا يقوم التوحيد إلا بها علما وعملا، وعند القيام بهذه الخمسة مَيَّزَ الله الناسَ لَمَّا ابْتَلاهم بعَدِّوهم، كما قال تعالى: {الم أَحَسِبَ النَّاسُ أَنْ يُتْرَكُوا أَنْ يَقُولُوا آمَنَّا وَهُمْ لا يُفْتَنُونَ? وَلَقَدْ فَتَنَّا الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَلَيَعْلَمَنَّ اللَّهُ الَّذِينَ صَدَقُوا وَلَيَعْلَمَنَّ الْكَاذِبِينَ}

Шайх Абдур-Роҳман ибн Ҳасан айтадилар: Кейин Аллоҳ таъоло ўз Халили бўлган Иброҳийм алайҳиссаломга эргашишни ва унинг пайғамбарлардан бўлган биродарларининг юборилган динларига мувофиқ амал қилишга буюрди ва деди: «Ҳақиқатда, сизларга Иброҳим ва у билан бирга бўлганларда яхши ўрнак бор. Эслангиз, улар ўз қавмларига: биз сизлардан ва сизлар Аллоҳни қўйиб ибодат қилаётган нарсадан безормиз, сизларга куфр келтирдик, энди орамизда абадий адоват ва кучли нафрат пайдо бўлди, токи ягона Аллоҳга иймон келтиргунларингизга қадар, дедилар». (Мумтаҳана: 4) Аллоҳ таъоло ушбу оятда 5 нарсани зикр қилиб, буларни билиб амал қилмагунча тавҳид қоим бўлмаслигини айтди. 1) ва 2) Мушриклар ва улар ибодат қилаётган тоғутлардан безор бўлиш. 3) Мушрикларни ТАКФИР қилиш. 4) Мушрикларга адоват қилиш. 5) Мушрикларга нафрат қилиш. Аллоҳ таъоло ана шу юқоридаги 5 нарсани қойим қилишлик билан инсонларни уларнинг душмани воситасида имтиҳон қилиб (муваҳҳид-мусулмонларни мушриклардан) ажратди. Ҳудди, Аллоҳ таъло ушбу сўзида айтганидек: «Алиф. Лам. Мим. Одамлар: Иймон келтирдик, дейишлари билангина, имтиҳон қилинмаган ҳолларида, қўйиб қўйилишларини ўйлайдиларми?! Ҳолбуки Биз аввалги (иймон келтирган барча) кишиларни имтиҳон қилган едик!!! Бас (шу имтиҳон воситасида) албатта Аллоҳ ( Иймон келтирдик деб) рост сўзлаган кишиларни ҳам, ёлғончи кимсаларни ҳам аниқ билади». (Анкабут: 1 2-3) (Ад-Дурорус санния, 15/304)

Аллоҳ таъоло ушбу 5 сифат билан муваҳҳидларни сифатлаганига ва ушбу сифатлар ҳаммаси жамланмагунга қадар ҳеч ким муваҳҳид бўла олмаслигига шайх роҳимаҳуллоҳ қандай таъкид билан ишора қилганига назар солинг!

قال العلامة الشيخ محمد بن علي بن عتيق رحمه الله : و بالجملة فأصل دين جميع الرسل هو القيام بالتوحيد و محبته و محبة أهله و موالاتهم وإنكار الشرك و تكفير أهله و عداوتهم و بغضهم كما قال تعالى : { قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآء مِنكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاء أَبَداً حَتَّى تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ }. الدرر السنية ج 8 ص418.

Шайх Муҳаммад ибн Алий ибн Атийқ айтади: Жамийки росулларнинг динининг асосининг йиғиндиси бу — тавҳидни қоим қилиш ва унга ва унинг аҳлига муҳаббат қилиш ва уларни дўст тутиш ва ширкни инкор қилиш ва уни аҳлини (мушрикларни) ТАКФИР қилиш ва уларга адоват қилиб нафрат қилишликдир. Ҳудди, Аллоҳ таъоло айтганидек: «Ҳақиқатда, сизларга Иброҳим ва у билан бирга бўлганларда яхши ўрнак бор. Эслангиз, улар ўз қавмларига: биз сизлардан ва сизлар Аллоҳни қўйиб ибодат қилаётган нарсадан безормиз, сизларга куфр келтирдик, энди орамизда абадий адоват ва кучли нафрат пайдо бўлди, токи ягона Аллоҳга иймон келтиргунларингизга қадар, дедилар». (Мумтаҳана: 4) (Ад-Дурорус санния, 8/418)

و يقول الإمام برهان الدين البقاعي رحمه الله:

« فإنه لم يأت نبي إلا بتكفير المشركين — كما أشار إلى ذلك صلى الله عليه وسلم بقوله « الأنبياء أولاد علات ، أمهاتهم شتى ودينهم واحد » ».اهـ تفسير نظم الدرر (ج2،ص446)

Имом Бурҳониддийн Биқoий айтади: «Қайси пайғамбар келган бўлса, у албатта мушрикларни такфир қилиш (кофир дейиш) билан келгандир. Бунга пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи ва саллам ўз сўзларида ишора қилганлар: Пайғамбарлар отаси бир оналари бошқа-бошқа фарзандлардир, динлари эса бирдир». (Тафсийр Назмуддурар, 2/446)

قال الشيخ سليمان بن سحمان في قصيدته:

و قد بعث الله النبي محمدا…بإخلاص هذا الدين للمتفرد و تكفير عباد القبور و من على..طريقتهم من كل غاو و معتد الدرر١/٥٨٤

Шайх Сулаймон ибн Саҳмон ўзининг қосидасида айтадилар: «Дарҳақиқат, Аллоҳ таъоло Муҳаммад пайғамбарни ягона бўлган Зотга ихлос билан ва қабрпарастларни ва барча уларнинг йўлидаги ҳаддидан ошганларни такфир қилиш билан жўнатди». (Ад-Дурор, 1/584)

Жамийки пайғамбарларнинг динининг асли қандай бўлганига бир назар ташланг! Ҳозирги кунимизда барча анбиёларнинг дини бўлган мушрикларни такфир қилишликни ушбу аслдан суғуриб ташламоқчи бўлаётганларни сўзига ҳам башарасига ҳам тупуринг!!!