Халқларнинг ҳолатига ташҳис.
بسم الله الرحمن الرحيم
Барча мақтовлар Аллоҳга хосдир. Биз Унга ҳамд ва истиғфорлар айтaмиз ва Ундан нафсимизнинг шумлиги ва амалларимизнинг ёмонлигидан паноҳ сўраймиз. Аллоҳ ҳидоят қилган кимсани адаштирувчи, адаштирган кимсани тўғри йўлга бошлўвчи йўқдир. Мен «Ягона, шериксиз Аллоҳдан бошқа ҳақ илоҳ йўқ ва Муҳаммад Унинг бандаси ва Росулидир» деб гувоҳлик бераман.
Аллоҳ таъоло айтади: «Батаҳқиқ, Биз ҳар бир умматга: «Аллоҳга ибодат қилинг ва тоғутдан четланинг», деб Пайғамбар юборганмиз. Бас, улардан баъзиларини Аллоҳ ҳидоят қилди. Баъзиларига эса, залолат ҳақ бўлди. Бас, ер юзида сайр қилиб юриб ёлғонга чақирувчиларнинг оқибати қандай бўлганига назар солинг».(Наҳл: 36)
Сен: «Эй аҳли китоблар! Бизга ҳам, сизга ҳам баробар калимага келинг: Аллоҳдан ўзгага ибодат қилмайлик, Унга ҳеч нарсани шерик қилмайлик ва Аллоҳни қўйиб, баъзимиз баъзимизни Робб қилиб олмайлик», дегин. Бас, агар юз ўгирсалар: «Гувоҳ бўлинглар, биз, албатта, мусулмонлармиз», деб айтинглар. (Оли Имрон: 64)
«Ҳақиқатда, сизларга Иброҳим ва у билан бирга бўлганларда яхши ўрнак бор. Эсланглар улар ўз қавмларига: Биз сизлардан ва сизлар Аллоҳни қўйиб ибодат қилаётган нарсалардан безормиз, биз сизларга куфр келтирдик, энди токи ягона Аллоҳга иймон келтирмагунларингизча орамизда абадий адоват ва кучли нафрат пайдо бўлди, дедилар». (Мумтаҳина: 4)
Сўнг:
Қачонки муаййан бир киши бир ҳалқ билан доимий ўзаро мулоқотда бўлса ёки у кишига доимий узлуксиз равишда ана ўша ҳалқ борасида ҳар ҳил тарафдан ҳабарлар келиб турса, албатта шубҳасиз у киши мана шу ҳалқнинг ҳолатини билади. Агарда шаҳодат калимаси уларнинг эътиқодида, сўзида ва амалларида акс этадиган ҳаётий йўллари бўлса, агар улар ана шу асосида яшасалар, мана шу асосида даъват этсалар ва мана шу асосида вафот этсалар, у ҳолда улар тавҳид аҳлидан саналган мусулмондир, ҳох бу бир одам бўлсин ҳох жамоат бўлсин ёки бутун бошли ҳалқ бўлсин. Аммо, агар ширк уларнинг орасида очиқ зоҳир бўлса, ҳудди ҳозир бизни ҳалқларда зоҳир бўлаётган: Ҳукм ва қонун чиқаришдаги ширк, ибодат турларидан биронтасини Аллоҳдан бошқасига сарф этиш ширки, валийликдаги ширк ва ҳали тавҳид масъаласига бўлган жаҳолатни ва унинг аҳлига бўлган адоватларни ва ҳозир кўриб турганимиздай Аллоҳнинг Китоби ва Росулининг Суннатидан бошқа нарсаларга даъват этишликларини ҳисобга олмаганимизда тағин!
Масалан улар ҳеч нарсага алиштиришни истамаган демократияга даъват этишлик. Улар мана шу асосида яшашади, манашу асосида даъват қилишади ва мана шу асосида вафот этишади. Агар иш мана шундай бўладиган бўлса, у ҳолда улар шаксиз адолатсиз мушрик ва кофирдирлар, ҳох у бир одам бўлсин, ҳох жамоат бўлсин ёки бутун бошли ҳалқ. Зеро, ҳукм зоҳирага биноан бўлади, ботини эса Аллоҳга ҳаволадир.
Кофир ҳалқни орасида ўзини иймонини яширадиган киши борасида Нажд уламолари айтишганки: «Ва ушбу ҳусусида биз айтамизки, эҳтимол уларнинг (кофир ҳалқнинг) орасида ботини (қалби) ҳам куфрда эканига ҳукм қилинмайдиган кишилар ҳам мавжуд бўлиши мумкин, масалан заиф ва ночор бўлган мусулмонлар. Аммо зоҳирий ҳолатига келсак, Аллоҳга ҳамдлар бўлсинки, бу очиқ ва аниқ бўлган нарсадир (у киши ўзининг ҳалқига нисбатланади ва унга куфр ҳукми фақатгина зоҳирига қараб берилади, яъни иймонини яшираётган киши Аллоҳнинг ҳузурида мусулмон, лекин биз учун бу маҳфий нарсадир, токи шуни билдирмагунига қадар) ва бунда Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи ва саллам Макка аҳлига агарчи у ерда заиф ва ночор мусулмонлар бўлса ҳам уларга қилган муомилалари сенга етарликдир.
(Яъни Муҳаммад алайҳиссалом Маккада мушриклар орасида яшайдиган барча нотаниш бўлган кишиларни Макка ҳалқига нисбат этгандилар. Масалан қуйидаги оятда айтиладики: «Агар (Маккада) сизлар билмайдиган мўмин кишилар ва мўмина аёллар бўлмаганда эди — сизлар уларни билмасдан (мушриклардан деб ўйлаб) бостириб — ҳалок қилиб қўйиб, улар сабабли сизларга ор-гуноҳ етмаганда эди. (Аллоҳ сизларни Маккага юриш қилишдан тўсмаган бўларди). Аллоҳ Ўзи хохлаган кишиларни Ўз раҳматига дохил қилиш учун (яъни уларни мушриклар қаторида ҳалок бўлиб кетишларидан асраш учун сизларни жанг қилишдан тўсди). Агар (мўминлар) ажралиб олганларида, албатта улардан (яъни Макка аҳлидан) кофир бўлган кимсаларнни аламли азоб билан азоблаган бўлар эдик. (Ал Фатҳ: 25) Ушбу оят борасида Абу Лайс Самарқандий айтади: «Агар мўмин кишилар ва мўмина аёллар бўлмаганда эди» яъни Маккада улар мўминлар эканини «сизлар билмайдиган» яъни мушрикларни орасидаги мўминларни сизлар танимайдиган. (Бахрул Улум) Имом Қуртубий айтади: «Агарда мўмин кишилар бўлмаганда» яъни Маккада кофирлар орасидаги заиф-ночор бўлган мўминлар. «Сизлар уларни билмайдиган» яъни сизлар уларни танимайдиган. Шунингдек айтиладики: сизлар уларни мўмин эканликларини билмасдингиз. «Уларни бостириб қўйишингиз мумкин эди» уларга жанг ва уларни қатл қилиб. (Жамиъул Аҳкамил Қуръан) Оятнинг маъноси шундаки, Росулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам Маккада мушриклар орасида яшовчи барча нотаниш ва номаълум бўлган кишиларни Макка ҳалқига нисбатлаб, мушриклардан санардилар. Чунки, уларнинг қавмини зоҳири ширк ва куфр эди, у кишиларнинг ботини ва ҳақиқий ҳолати эса у зотга маҳфий эди. Аллоҳ таъоло Маккада ўз иймонини яшириб яшовчи мўминлар бор эканини билиб, Ўз пайғамбарини улар борасида огоҳ қилиб қўйди)
Ҳудди шунингдек саҳобалар ҳам диндан муртад бўлиб кетган аксар одамларга қилган муомилалари ҳам сенга етарликдир. (Яъни Абу Бакр ва бошқа саҳоба розиаллоҳу анҳумлар закотни беришдан бош тортган ва Мусайлама каззобга эргашиб кетган қавмларни зоҳири куфр бўлгани учун ҳам, уларни бутун бошли қавмини куфрга ҳукм қилишган эди)
Ҳар бир соғлом ақли бор киши, шуни тушинадики, мана шу ўзи истиқомат қилиб турган ҳалқ қилаётган ўзининг куфр ва риддаси, уларникидан (яъни саҳобалар давридаги кофир ва муртадларни куфридан) янада ёмонроқ ва янада каттароқдир. Ўзингни назарингни, Қуръон ва Суннат матнларига ҳамда росулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва салламнинг сийратларига ва шунингдек у зотнинг асҳобларининг сийратларига қайтаргин, ана шунда сен мана шу ишни очиқ ва аниқ суратда топасан ва бундан фақатгина ҳалок бўлган киши юз ўгиради ҳолос. (Дурору Санния)
Бугунги кунда одамларнинг куфрининг иллати-сабаби, уларни куфр диёрларида истиқомат қилиши эмас, балки улар бошқа бир неча тарафдан мушрикдирлар!
Биз бугунги кунимиздаги инсонлар – хусусан, жоҳилий жамият бўлган ўзларини исломга нисбат бераётганларни – Аллоҳга ширк келтираётган мушриклар деб биламиз, улар Аллоҳнинг динида эмаслар, улар бошқа дин соҳибидирлар, фақатгина Аллоҳ раҳм қилган Аллоҳнинг китобида келган тавҳидни билганлар, ширк ва унинг аҳлидан безор ва пок бўлганларгина бундан мустаснодир.
Одамларнинг устидаги ҳозирги ҳолати ширкдир ва бунга токи хилофига (зиддига) ҳужжат ва далил келмагунча уларни исломда деб айта олмаймиз.
Нимага биз бундай деганимизга қуйидаги далилларни олиб келамиз:
1. Одамларнинг тавҳид аҳлига бўлган душманчиликлари, уларга қарши ҳаракатлари. Аллоҳ ва Росулининг очиқча масхараланиши, дин ва унинг шиорларига таъна қилишлик (соқол, рўмол, муллавой, сўпивой, қориака, эскичалик, вовчик-ваҳобий, бехалифалик сўзлари билан аташлик ва бошқа). Аллоҳ Азза ва Жалланинг ва динини очиқча сўкишликларни тарқалиши ва унга ҳеч қандай жазоламаслик ёки инкор ёки қарши сўз билан қаршилик қилмаслик. Агарда ғарб давлатлари тўғрисида бир нима десанг ёки демократияга қарши бирор сўз айтсанг ёки бош қомусларини (конституцияни) танқид қилсанг ёки куфрий байроқларига тил теккизсанг ҳолинга маймунларни йиғлатадилар!
2. Одамлар орасида ҳеч қандай қаршиликсиз ширкларнинг ҳар-хил турларининг ёйилиши, айниқса Аллоҳнинг ҳукмлари билан ҳукм қилмасликнинг турли мисоллари ва у тоғутий ҳукмларни олийлаштириш, шу билан биргаликда одамларни унга бўйинсуниши ва у динга эргашишлари, у қонунларни олийлаштиришга келсак, унга одамлар ўйлаб топган қонунларни бошларига кўтариши ва ҳаётларининг турли соҳаларини қамраб олиши бўлса, одамларнинг унга бўйинсунишларига қуйидагилар далил бўлади:
1) Одамларни тавҳидларига далолат қиладиган нарсаларни изҳор қилмаслиги, тоғутлар ва уларнинг динларидан бароат қилмаслик, тоғутларнинг аҳлини кофир санамаслик, уларнинг орасида Ислом динини изҳор қилмасик.
2) Одамларнинг куфрий маҳкамаларига тўп-тўп боришлари, ҳаттоки баъзи кичик шаҳарчаларда ундай одамларнинг навбатдаги сони бир неча ўн мингга етиб боришини гувоҳи бўляпмиз.
3) Қонун қўювчи депутатлар ва президентларни сайловларида жонкуярлик қилиб қатнашиб, ҳукм қўйишда Аллоҳ билан биргаликда бошқа ҳукм чиқарувчи илоҳларни фаол равишда танлашлари, сайлашлари.
3. Одамлар орасида хусусан қабилагарчилик ва «ўзбекчилик» каби урфлар тарқалган минтақаларда одамларнинг тортишишлари ва тушунмовчиликларда куфрий урф ва одатлар орқали ишларни ҳал қилишлари ёки ҳозирги замонга келиб «маҳалла комитет»ларнинг чизган чизиғи билан иш тутишлари, ҳуддики араб қабилаларида қабила бошлиғиниг чиқарган ҳукмига бўйсуниш каби урфий қонунларни олдинга суриб, шариятга зид ҳол бўлса ҳам, улар билан иш ҳал қилишлари.
4. Аллоҳни ҳукми билан ҳукм қилмаслик ва тўқима қонунлар устиворлигини мустаҳкамлаш учун етиштириб берадиган муассасаларда ўқиш ва ўқитиш каби амалларда иштироклари ва у ерни битириб чиққан «кадр»ларга халқда катта эътибор ва обрўга сазовор бўлишлари, ундан ташқари ундай «кадр»ларга жамиятнинг юқори поғоналарида «шоколад» иш-лавозим ўринлар билан таъминланишлари.
5. Одамларнинг (Каримов, Отатурк, Ленин, Маркс, Гюлен, Ожалан, Абдулла Орипов) каби тоғутларни улуғлаш ва мақташ ва уларнинг рамзларини, байроқларини, мусиқий ширкий мадҳияларини айтиш, Иблис динидан бўлган демократик, либерал, қавмпарастлик ва (кофирлар чегарасини чизиб берган) ватанпарварлик ғоясини улуғловчи рамзларни илиб олиб, юқори кўтаришлари.
6. Кўпчилик одамларнинг тоғутларга ҳарбий хизмат, армия сафида хизмат қилиши, «миршаб-мент» «мусор» бўлиб ишлаши, «мхх-снб», миноборона, вазирликда, налоговий, таможня, газета, телевидение каби тоғут ҳукумат ана ўша унсурларсиз тоғут бўла олмайдиган ишхона ва лавозимларда ишлаб, тоғутларга тўғридан-тўғри ал-вало (дўст тутиш, унга ёрдам бериш, муҳаббат қилиш, унинг ҳолатига рози бўлиш, унинг ўрнини мустаҳкамлаш) кўрсатишлари.
7. Одамларнинг кўпчилигини диний эркинлик (менга фарқи йўқ, хоҳласанг мусулмон бўл хоҳласанг кофир бўл, мен ҳаммасига розиман!), сўз эркинлиги (хоҳласанг Аллоҳ ва Росулига таъна қил, бу сенинг ихтиёрингни ўз ичига олади!), миллий (куфрий ғоясида ўйлаб топилган миллат ажратишлик: ўзбек, қозоқ, рус) истиқлол ғояси (яъни фақат ўзбекларга хос) (истиқлол-мустақил, исломдан мустақил равишда, ўзбек учун хос ғоя!) каби ғоя ишларини олдинга суриш учун тузилган (камолот, ёшлар) каби муассасларда иштирок этишлари.
8. Оммавий ахборот воситалари газета, телевизор, радио ва журналларнинг захарли (тоғутларнинг ширкий ва куфрий ва турли ҳил фаҳший) хуружларини тарқалиши, ҳаттоки оғзида «бисмиллаҳ» бўлган масжид «ёлланма» имомларининг минбарлардан туриб республика оммавий сайловларига ва демократик маданиятга чақиришлари ва одамлар ушбу гапларга каллаларини қимирлатиб рози бўлганликлари.(Юқоридаги зикр қилинган оммавий воситалар ислом асосларига зид бўлган нарсаларни тарқатади ва тоғутларни қонуни, куфри, ширкларини одамлар ооасига ёйишга ва уларга лозим тутдириш учун пойдевор бўлиб ҳизмат қилади)
9. Ҳамма шаҳар ва қишлоқларда қабрларга ибодат қилиш ширклари тарқалиши, ҳаттоки бирор одам чиқиб у амални қилаётганларни мушрик дейиш тугур, ушбу амалларни ўзини ширк дейишни ҳам «эплолмайди». У ерда «қорин»акалар ўтириб олиб мушриклардан «соққа» ишларини-ку гапирмасак ҳам кўпчилик билади.
10. Фолбинлик, сеҳргарлик, иссиқ-совуқ қилишлик, ғайб илмларни даъво қилишлик ва ундан «соққа» қилиш, одамлар ҳам бунга оммавий ишониб лаққа балиқ бўлиб «еб кетишлари», у сеҳргарларни устига-устак «оппоқ-дода» «дам солувчи» «ўқиб қўйувчи», солиҳ киши деб билишларини тарқалиши.
11. Диний шиорларни йўқ бўлиб кетиши, жиҳод «терроризм»га айланиб қолиши, аёлларнинг фоҳишаларча ясан-тусани эркинлик дейилиши, ҳижоб эса «эскичилик» ва қолоқлик деб аталиши, шаръий жазолар эса ваҳшийлик ва замон талабига мос эмас дейилиши, рибо бу фойдадир атамаси оддий ҳолга кириши, қимор ва лотореялар тижорат манбайи бўлиб қолиши, аёл киши мероси шариатда эркакка нисбатан 1/2лиги бу зулм деб аталиши, ислом бу демократиядир дейишлик ва ҳоказолар одамлар орасида оддий нарса бўлиб кетгани.
12. Аллоҳнинг ҳаромларини «ҳалоллаб» қонунлар чиқарилганда ва ҳукмларига эътироз қилинганда одамлар баланд «қарсак»лар билан кутиб олишлари (ҳудди ҳижобни Ўзбекистонда маън қилиш учун тоғут имомлар бу ишни фақат араблар учун ҳижоб деб ТВда маън қилинишини «қўллаб-қувватлаганда» кўпчилик халқ олқишлаганидай ёки кўп ҳотинликни тоғутлар маън қилганда аксар ҳалқ бунга миннатдорчилик билдирганидай)
13. Ҳар хил ўзини Исломга нисбатлаган фирқалар: шиа рофизалар, жаҳмийлар, сўфийлар, иҳвончилар, таблиғийлар ва соҳта салафий-талафийлар, жаҳолатга узр берувчи (мадхалий, албоничи усайминчи кофирлар)ни ва уларни ҳимоя қилиб тортишадиганларни мусулмонлар деб билишлари ва уларнинг ақийдаларидан қатъий назар диндор-биродарларим деб билишлари. Агарда ўзларини тоғутлар билан кураш олиб боряпман деб атаётган жиҳодий жамоатларга қарасак, уларни диннинг аслларини чегаралашда гандрайлаётганларини кўрамиз.
Баъзида динни аслидан бўлган нарсани ундан чиқариб, ундан бўлмаган нарсаларни қўшаётганини топамиз ва яна уларда тоғутларга эргашувчиларни четга суриб, уларнинг ораларида ширк-куфр ва ҳудосизлик каби иллатларни тарқаганига қарамай, бароатни фақатгина тоғут ҳокимлардагина чегаралаб қўйганига гувоҳ бўламиз. Улар орасида диннинг аслида жаҳолат узрми ёки йўқми деган масъалаларда ихтилоф борлигини кўрамиз.
Баъзиларида жаҳолатга узр йўқ деб, аммо воқеъликда узр бераётганини топамиз ва яна улар орасида ушбу куфрлар зоҳир бўлган масъалалардан деб саналмай, одамлар орасида тавҳид йўқ бўлиб кетганини баҳона қилиб мазкур ширк ва куфрларни махфий масъалалардан деб, кофирларга узр беришларини кўряпмиз ва яна ушбу халқлар орасида тарқалган қуёшдек равшан бўлган куфрларга эътибор бермай, намоз, рўза, закот ва саломни ёйишликка (танбеҳ: Бундай гапларни одамларга эҳтимол билан Ислом ҳукмини берадиганлар, ҳозирги кундаги аниқ ширк ва куфрларни тарқалганлигини оддий санаб, аҳамиятга олмай аниқ куфр ва ширкларни четга суриб, Ислом ҳукмини, бугунги кунда жуда ҳам кам эҳтимоли бўлган, умуми ширк билан тўлган жамиятга дуч келганга ол санга деб тарқатаётган одам айтади, масжидга ва намозга бориш фазилати, лаа илааҳа иллаллоҳ фазилатлари, Исломий ҳукм билан бошқариладиган жамият ҳадисларини далил қилиб, аммо тавҳидни ҳидини ҳам ҳидламаган ва ушбу калима нимани билдиришини ҳам билмайдиган бир ширкий жамиятга солишга ҳаракат қилади!) эътибор бериб ушбу мушрик халқларга Ислом ҳукмини берадилар, ҳуддики биз бу замонда одамлар мушрик эмас, балки ҳудосиз (мулҳидлардан) бўлдилар деб даъво қилаётгандаймиз, (мушриклар ҳам чунки Аллоҳни тан оладилар, ҳудосизлардан фарқли равишда, биз уларни ҳудони тан олмайди демадик, улар Аллоҳ билан бир вақтда бошқа илоҳларни ҳам ўзларига танлаб оляптилар).
Яна у жиҳодий жамоатлар ичида Аллоҳдан бошқасига заруратда (икроҳда эмас!-иккиси фарқли нарса) маҳкамага борса бўлади деса ва яна бошқаси шундай вазиятда, баъзи узрсиз баҳоналар сабабли тоғут маҳкамасида «судлашишганларни» кофир демайди. Хуллас калом уларда тавҳиднинг аломатлари (инсонни уша нарсаси билан муваҳҳид саналадиган аломатлар) собит бўлмаганини топамиз. Шундай қилиб, бу жамиятнинг асли ширкдир, токи унинг хилофи собит бўлмагунча. Ҳеч кимни мусулмон деб саналмайди то уни Исломга киргани, ширк ва унинг аҳли мушриклардан бароати исбот этилмагунга қадар. Куфр иймоннинг мавжуд эмаслигидир, кимки мусулмон бўлишни хоҳласа Исломга кириши ва шу диёрдаги ширк ва мушриклардан бароат қилганлиги изҳор бўлиши керак. Яъни бугунги кундаги одамлар кўмилиб кетган ширк ва куфрлардан ўзини пок ва безор эканини изҳор қилиши лозимдир
Нимага биз бундай деяпмиз…
1) Биз биринчи бўлиб одамнинг исломга киришига шарт бўлган, ширк ва куфрдан ва унинг аҳлидан барий бўлишга далолат қиладиган сўзлари ва амалларига қараб ҳукм қиламиз. Агарда у билан гаплашишни иложи бўлмаса, ундаги аломатларга қараймиз, яъни муваҳҳидларни бошқалардан ажратиб турадиган яққол аломатларга. Агарда мусулмонларда ҳам ва ҳозирги кунимизнинг мушрикларида ҳам бўлган умумий аломатни кўрсак, биз уни муваҳҳидларнинг ажратиб турувчи яққол аломати деб ҳисобламаймиз, бу мусулмонларнинг ва соф ақл соҳибларининг фикридир. Чунки Макка мушриклари даврида Лаа илааҳа илла Аллоҳ калимаси бу фақатгина Муҳаммад (соллаллоҳу алайҳи ва саллам)га эргашганларнинг ўша даврдаги яққол аломати эди. Бугунги кунга келадиган бўлсак, ўзини исломга нисбат берган ҳамма бу гапни айтади. Ва ҳатто бунга яна исломдан бўлган бошқа шиорларни ҳам қўшадилар. Тоғутлар, уларнинг аскарлари, ёрдамчилари ҳам шу нарсаларни қиладилар, шиалар, қабрга сиғинганлар ҳам ушбу амалларни қиладилар. Шунинг учун бу динда саҳиҳ бўлган нарса шуки, оддий исломга ўзини нисбат қилиш даъвоси билан бирор бир одамга ислом ҳукми берилмайди. Аксинча, бирор кишига ислом ҳукмини бериш учун, у одам ҳақиқатда ҳам ширк ва унинг аҳлидан бароат қилганини қатъиян билиш керак.
2) Макка шаҳри ва унинг атрофидагилари Иброҳим ва Исмоил алайҳимассалам динларида эдилар, кейинчалик Амр ибн Луҳай ал-Ҳузаъий келиб, уларга ширкни зийнатлаб кўрсатди ва уларга будларга сиғинишни буюрди. Ширк тарқаб бутун араб ярим оролини эгаллаб олди. Росулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам келганларида у одамларни мушриклар деб атадилар. «Айтинг: Эй Кофирлар…»(109 Сура) ва У киши соллаллоҳу алайҳи ва саллам уларда қолиб кетган баъзи бир Иброҳим алайҳиссалом динларидаги урф, одат, шиорларга қараб ўтирмадилар. Бу Иброҳим алайҳиссалом динларидан қолган шиорлар, қурайшликларга куфр ҳукмини берилиши учун тўсиқ бўлмади.
Улар ҳатто қурайшликлар Ҳажж, Умра, Каабани тавофи, садақа бериш, рўза тутиш, Масжидул Ҳаромни улуғлаш, Аллоҳни баъзи Робблик сифатлари бўлмиш Яратувчи, Ризқ берувчи каби сифатларига иймон келтириб, юқорида зикр қилинган ибодат турларини қилишларига қарамай, росулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам қурайшликларга ислом ҳукмини бермадилар. Улар шунча ўзларини Иброҳим алайҳиссалом динларидамиз деб даъво қилсалар ҳам, шу дин билан фахрлансалар ҳам, уларга ислом ҳукми берилмаган эди. Токи улар ширкдан ва мушриклардан барий бўлмагунга қадар. Шунингдек пайғамбар алайҳиссалом уларнинг Иброҳим алайҳиссаломдан қолиб кетган баъзи диний маросимларни амалга оширганларини кўриб, у амалларни ширк ва мушриклардан барийлик далили деб тан олмадилар ва улар Иброҳим алайҳиссалом динида эканлар деб санамадилар. Шундай қилиб, бугунги кундаги ўзларини исломга нисбатлаётган одамларнинг амал қилиб келаётган дин шиорлари, уларнинг ширк ва унинг аҳлидан барий бўлиб, Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи ва салламнинг динига нисбатланганлиги далили деб тан олинмайди.
3) Ҳаммага маълумки, саҳобаларнинг Бану Ҳаниф яъни Мусайлима каззобнинг қабиласини кофир санашганлиги тўғрисидаги ижмоъси нақл қилинади. Шу билан биргаликда, уларнинг кўпчилиги (Бану Ҳанифа қабиласидагилар) оддий, ҳар ким нима деса эргашиб кетаверадиган оми инсонлар эди. Улар намоз ўқирдилар, рўза тутардилар, лаа илааҳа иллаллоҳ дердилар, шундай бўлса ҳам, буларнинг ҳеч бири уларга ширк, куфр ва муртад ҳукмини беришдан тўсиб қўймади. Саҳобалар уларнинг ҳаммаларига бир хил ҳукм бердилар, улар гуруҳлар ёки алоҳида шахслар, бошлиқлар ёки эргашувчилар, билмайдиганлар ва биладиганлар деб, уларнинг орасини ажратиб ўтирмадилар. Уларнинг бирор бирини ҳам тавбасини, токи Мусайлама, унга эргашганлар ва унинг динини такфир қилиб, ширк ва унинг аҳлидан бароатларини эълон қилмагунларича қабул қилмадилар.
4) Яна қўшимча қилиб айтаманки, Аллоҳнинг Китоби ва росулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва салламнинг суннатларида, юқоридаги ислом аломатлари ҳар қандай ҳолатда одамнинг исломда эканлигига далолат қилишини билдирадиган бирор бир далил йўқ. Шаръий шиорлар ва аломатлар фақатгина у аломатлар одам ширкдан ва унинг аҳлидан бароатини яққол ифода этгандагина, у одамни ислом динида эканлигига далолат қилади. Чунки, сабаби шундаки, фақатгина Лаа илааҳа илла Аллоҳ дейиши билан, унинг исломига ҳукм қилинган мушриклар бўлган ва яна шундайлар бўлганки, унинг бу талаффузи кифоя қилмай, уларга қўшимча равишда Ийсо алайҳиссалом Аллоҳнинг қули ва Росули деб айтишлари керак бўлган, булар насронийлар эдилар. Яна бошқалари эса, ҳамма юқоридагиларни айтса ҳам, шаҳодати қабул қилинмай, исломдан қайси амали билан чиққан бўлса, ана ўша амалдан тавба қилмагунга қадар шаҳодати қабул қилинмайдиганлар ҳам бор эди. Шундай қилиб, ким ушбу ўзини исломга нисбатлаган жоҳилият-ширкий жамиятга ислом ҳукмини берса, у одам кофир ва мушрикдир, бунинг сабаби эса у одам тоғутга кофир бўлмагани учундир! Бунга фитрат, соғлом ақл, Қуръон ва Суннат далолат қилади.
Ишлатилган манбаълар исми:
Илмий рисола: Одамларнинг бугунги кундаги ҳукмлари (Шайх Абдулҳакам Ал Қоҳтонийнинг «Ҳаза Динуна» рисоласи асосида тайёрланди)
Илмий рисола: «Рофъул илтибас фий қодийятил ҳукми аълан нас».
Ушбу рисолани Аллоҳга муҳтож бўлган банда Ибн Умар Ал Либий (ҳафизаҳуллоҳ) тайёрлади.
TAVHID SAHIFASI 