Асримиз муржиалари (ғулотлари)

بسم الله الرحمن الرحيم

Асримиз муржиалари (ғулотлари)

Холид Ал Ғомидий асримизнинг муржиалари, тарихдаги муржиалардан ажралиб тураётган ва тарихдаги муржиалар айтмаган сўзларни,  асримизнинг муржиалар айтаётганини нақл қилиб шундай дейди:

1. Такфир ибодатнинг бир тури бўлиб турганда, улар такфирни инкор қиладилар, бу эса бугунги кунимимзнинг жаҳмийларининг ажралиб туриш нуқтасидир.  Такфир бу диннинг асоси ва такфир бу Иброҳим алайҳиссалом динидандир, бу тоғутга куфрнинг бир қисмидир, ва яна у “Ал-Валаа вал Баро” қисмидандир. Уни инкор этишлик, барчасини инкор этишликдир, буларсиз одамнинг Исломи саҳиҳ бўлмайди. Бу замонда эса муржиалар такфирни фитна деб атаб муртадларни такфир қилаётганларни хавориж дея атай бошладилар.
2. Асримизнинг муржиалари қабрга сиғинадиган ва тўқима қонунлар чиқаришлик билан ном қозонган Исломни асосини бузган мушрикларни, фақатгина ўзини Исломга нисбатлагани учун мусулмон деб санайдилар.
3. “Ал-Валаа вал Баро”ни амалда инкор этиб,фақатгина “Ал-Валаа вал Баро” Ислом динини севишлик ва Куфрни ёмон кўришлик билан чеклаб, душманларга нисбатан (ташқи) адоватни қолоқлик ва зулм дея санай бошладилар, ваҳоланки Исломнинг унга ҳеч қандай алоқаси йўқ бўлса ҳам.
4. Аллоҳнинг нозил қилганлари ила эмас, балким ҳар балолар билан ҳукм қиладиганларга, муваҳҳидларга қарши очиқдан-очиқ ёрдамга чақиряпдилар.
5. Американинг салибий юришларига очиқдан-очиқ ёрдамга чақиришлари, гўёки “терроризмга қарши кураш” дея, мужоҳидларга қарши чақирадилар. Шунингдек бу қилмишларини зулмга қарши уруш деб номлаб, унга ёрдам берилиши ва қўллаб қувватлаш арзигулик ишлардан дейдилар, шу билан биргаликда мужоҳидлар улар учун бир хавориж, кофир ҳисобланиб, урушиб йўқ этилишга арзийдилар дея очиқдан-очиқ гапирадилар. Бунга алоқадор фатволарни эса санаб саноғига етолмайсан, ва бу фатволарда очиқ муртадлик кўп жиҳатлардан кўриниб турибди.
6. Қонунлар ишлаб чиқарилиб ўрнатишликни гуноҳгина санаб қолмай, баъзилари умуман мумкин санай бошладилар.
7. Кўплари (муржиаларни) демократяни мумкин санаб, унинг ширкий қонунлари учун овоз беришга ҳам чақирадилар.
8. Аксари ватанпарварликка чақирадилар.
9. Кўпчилиги динлар аро яқинлик ва “диалог”га (динларни бирлаштиришни) мумкин деб топдилар.
10. Эркинликка чақириш, кофрнинг ёнида ҳокусор бўлсиҳ, кофир нима қилса ҳам жим ўтириш, кофир билан биргаликда осойишта ҳаёт кечириш.
11. Рофизалар билан яқин муносабатда бўлишликка чақириш, уларни такфир қилмаслик, ким такфир қилса ҳатто маломат қилишлик, улар (рофида ва шиалар) бизнинг биродарларимиз дейишлик, ҳудди Ихван “Муслимийн” бошлиқлари дегани каби.
12. Жиҳодни маломат қилиш ва унга қарши “Ҳозир унинг вақти эмас” деб уруш олиб бориш.
13. Ўйлашадики кимки “Аллоҳдан бошқа ҳаққ илоҳ йўқ” деб ундан кейин нима қилса ҳам кофир бўлмайди дейишади.
14. Навақидул Ислам (Исломни бузувчи амаллар)ни “ўйинчоқ” қиладилар (таъвил қиладилар, ўз жойида қўлланмайдилар).
15. Баъзилари эса умуман яҳудий ва насронийларни такфир қилса маломат қиладилар. Баъзилари эса улардан (яҳуд ва насоролардан) бўлган муайян шахсларни такфирдан ҳам тўхтаб қоладилар.
16. Бошида узр бил жаҳл (билмай туриб куфр қилган одамга узр бериш)ни умумий суратда айтиб, шундан сўнг ҳар бир Исломга қарши душманчилик қилган мушрик, кофир, муртадга “билмайдику” деб “оқлайдилар”. Улардан баъзилари ҳатто аслий кофирларни ҳам такфир қилмайдилар чунки улар “билмасвойларку” деб.
17. Айтдиларки ўликларга ва қабрларга қилинган дуо, агарда буни қилаётган одам, дуо қилинаётган одамда рубубият (Аллоҳнинг феълий сифатлари) сифатлари бор деб еътиқод қилмаса куфр бўлмайди деб, улуҳият (Аллоҳнинг илоҳий сифатлари) даги ширкни инкор қилдилар. Бундай гапларни Ҳатим Аш-Шариф ва Макка шаҳридаги “Уммул Қуро” университетининг ақида бўлими декани Ал-Қорний айтган эди.

Мана шундай куракда туриб бўлмайдиган амаллар билан асримизнинг муржиалари шуҳрат қозонди. Ваҳоланки (биринчи) жаҳмий ва ашъарийлар ҳам бу гапларни гапирмаган эдилар. Ва бу сўзлар ўз ўзидан куфрдир, Аллоҳ эса бу туҳматлардан покдир, Аллоҳ ўзи сақласин!

“Навақидул Ислам” шарҳи (98-99 бетлар)